Ik ga toch maar op jeu de boules.

Er was zoals gewoonlijk amper iets leuks op de nederlandse televisie, dus besloot ik eens voor de verandering naar het zogeheette 'schaatsen' te kijken. Ik was verrast dat die mensen dat zo goed konden. Ik dacht dat ik ook wel een beetje kon schaatsen. Gelukkig gingen wij de week erna met de klas schaatsen. Toen we er waren, en ik zag hoe al die mensjes gleden over dat ijs, begon ik te twijfelen. Ik dacht namelijk zo: 'ik kan niet gaan, maar dan ben ik een watje. en ik dacht: ' Ik kan gaan schaatsen en dan hopen dat ik het overleef'. Ik koos echter voor het laatste.

Toen ik eindelijk in die schaatsen zat, begon de elende. Gelukkig was er iemand verkleed als Sinterklaas. Hij zei tegen mij: 'succes'. Ik zei: ' dank u wel Sinterklaas'. Toen ik op het ijs stond zag ik dat Sinterklaas er ook wat van kon. Ik voelde me alsof ik de hele wereld aan kon, dus ik stapte met zelfvertrouwen, en een beetje angst het ijs op. Wonder boven wonder stond ik op het ijs. Toen na een tijdje stil staan een oude man tegen mij zei: ' Je kan het ik geloof in je'. Nu dacht ik: 'of hij is gestoord' of ' hij heeft gelijk'. Hij was jammergenoeg gestoord.

Toen we weer buiten stonden en ik mijn blauwe plekken aan het tellen was, had ik toch een goed gevoel. zo'n idee van: dat heb ik ook weer gehad, maar ik moet zeggen dat de warme chocolademelk een hoop goed maakte.