Toen ik maandagmorgen op mijn fiets zat besefte ik pas dat ik een paar uur later mijn Twitterfiets zou moeten inleveren. Na een mooie dag op school stapte ik op mijn fiets en reedt met de koude wind mee. Ik was thuis, stapte van mijn fiets, en ging aan de chocolademelk om mijn verdriet te vergeten.
Toen er geruchten op Twitter rond gingen dat het ieder moment kon gaan sneeuwen, schonk ik nog een kop warme chocolademelk voor mezelf in. En het bleek echter ook waar te zijn, er viel witvlokkige bevroren waterdamp uit de lucht.
Ik vond het niet heel netjes om heel lief aan Heel Nederland Fietst te vragen: 'mag ik alstublieft de fiets nog een dag houden, want ik ben geen sneeuw-fan.'
Dus ik besloot om op de fiets te stappen en de laatste paar kilometers er mee te gaan maken.
Toen ik de deur uit was, en op de grote straat kwam, bleek echter dat het in die paar minuten dat ik chocomelk had gedronken, veel harder was gaan sneeuwen.
Ik kon niet vooruit kijken, want dan kreeg ik witvlokkige bevroren waterdamp in mijn ogen. Ik besloot me te concentreren op de bak, die voorop de fiets zat.
Toen ik me bedacht dat ik gek zou zijn als ik niet wist dat ik op het poster van de film: 'Oorlogswinter' stond, werdt al snel duidelijk dat dat wel degelijk zo was.
We hadden afgesproken voor de AH to go op het centraal station van Nijmegen, ik had geen idee wie ik kon verwachten, er gingen enge geruchten rond dat het Dries Roelvink zou zijn. Gelukkig was het een medewerker van Heel Nederland Fietst.
Op het moment dat de medewerker mijn fiets meenam, ging alles even in slow motion.
Ik pakte de bus en ging naar huis, eenmaal thuis aangekomen, bleek ook dat de enige echte Chocomel op was, dus ik ging aan de nesquik. Ik heb die avond gelukkig wel heel lekker geslapen.
Ik hoop dat ik de Twitterfiets ooit nog eens terug zie.
0 reacties:
Een reactie posten